Ομιλια στη Θεσσαλονικη

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Φίλες και φίλοι,

Αν για το σύνολο του Ελληνισμού « τα παραπονεμένα λόγια» που «έχουν τα τραγούδια μας» είναι ο αντικατοπτρισμός του πόνου για «το άδικο που ζούμε μέσα από την κούνια μας» από τη Μικρασιατική καταστροφή ως τις μέρες μας, για την Κύπρο ιδιαίτερα «τα παραπονεμένα λόγια» είναι αυτή καθεαυτή η ίδια η έκφραση της ψυχής της, γιατί το «άδικο» – κυριολεκτικά- ρήμαξε τον κυπριακό Ελληνισμό, απροστάτευτο από το εθνικό κέντρο « σαν τα αρνιά πον’ χώρκα μαντρισμένα» στις διαθέσεις των λύκων, όπως σημείωνε ο ποιητής της Κύπρου ( Β. Μιχαηλίδης).

Αυτά όμως, τα «παραπονεμένα λόγια» δε δημιούργησαν – και δεν πρέπει ποτέ να δημιουργήσουν- τάσεις μοιρολατρείας και ηττοπάθειας σε όσους συνηθίσαμε να παίρνουμε τη ζωή όχι σαν καπρίτσιο της στιγμής, αλλά με υψωμένη τη γροθιά του ΑΓΩΝΑ.

Κι όταν τα «παραπονεμένα λόγια» γίνουν γροθιά αποφασιστική να αντιμετωπίσει « το άδικο που μας κυνηγά από την κούνια μας» μπορεί ένας λαός να πορεύεται στη διεκδίκηση της Ελευθερίας του, μιας Λευτεριάς που να «βαδίζει από ξεσκλάβωμα σε ξεσκλάβωμα, από το ξεσκλάβωμα της Πατρίδας, στο ξεσκλάβωμα του κόσμου».

Γιατί:

« Ο άνθρωπος είναι πιο τρανός από την καθημερινή του έγνοια.» « Δεν του αρκεί το ψωμί και το φιλί, μήτε κάμποσος παράς στην τσέπη» άμα δεν έχει Ελευθερία.

Για εικοσιπέντε αιώνες τώρα, η Κύπρος περιμένει, (χωρίς να κουραστεί) τον Αθηνάιο Κίμωνα να φτάσει στο Κίτιο.

Για εικοσιπέντε αιώνες δεν κουράστηκε να τραγουδά « παραπονεμένα λόγια» που πληγώνουν ξανά και ξανά» « Δεν είναι η πρώτη σας φορά που μας πουλήσατε» ω Αθηναίοι.

Αλλά -ταυτόχρονα- πάντα με την ίδια αποφασιστική δύναμη, υψώνοντας τη γροθιά του στο ίδιο μοτίβο, φυλάγοντας τις Θερμοπύλες του Ελληνισμού και διακηρύσσοντας:

« Εμείς δαμαί, ελιές τζιαι τερατσιές πάνω στον ρότσον τους».

Τα «παραπονεμένα μας λόγια», η μόνιμη απόφασή μας, καθώς « ο λόγος τρελαίνεται και γίνεται ποίημα και το ποίημα τρελαίνεται και γίνεται τραγούδι».

« Μήγαρις έχουμε άλλο στο νου μας πάρεξ Ελευθερία και Γλώσσα»;

Ξανά και ξανά:

« Το αληθινό μπόι του Ανθρώπου μετριέται με το μέτρο της Λευτεριάς»